Mini bir karalama sana dair..‏

Sana bir şeyler yazayım istedim dün gece en sevdiğim yerde tek başıma otururken…

Birkaç satırdan öteye gidemedi yazmayı denediğim şeyler…
Şimdi devam ediyorum…
O zaman yazdıklarım,
Dün gece düşünmekte olduklarım,
Ve şimdi yazacaklarım
Öyle geçecekler ki birbirlerinin içine,
Sen bile anlayamayacaksın,
Neyi, ne zaman düşündüğümü…
Neden böyle yazdım?
Bilmiyorum..
Sadece dilimin ucuna öyle geldi, ve ben de öyle yazıyorum…

Bazen yalnızca seni izlerken,
Gözyaşlarım gelip perdeliyor göz bebeklerimi…
Bilmiyorum ozamanlar anlayabiliyor musun aklımdan geçenleri?…
Aslında ben hiçbir zaman beceremedim gözlerimle konuşmayı…
Ve gözbebeklerindeki çığlıklar dışında duyamadım,
Anlayamadım hiç kimseyi
Aklından ne geçtiğini,
Ne söylemek istediğini…
Ben,
Sözcüklere ihtiyaç duyarım kendimi anlatabilmek için,
Ve sözcüklerine ihtiyaç duyuyorum seni anlayabilmek için…

Dün gece sana söylediğimin anlamsızlığını
Senin verdiğin yanıttaki ısrarcılığınla bile kavrayamadım…
“bu arada?”
diye sordun bana…
Zihnimde bir yanıt arayıp durdum bana sorduğun soruya…
Ve birbirimize vermemizi istediğimiz söze…
Dakikalarca…
Yaşamımdaki bir çok şey gibi,
yanıt da aniden geldi!
Sanki kalbim ve beynim kucaklaştı!
Gerçekten, hissettiğim buydu…
Sen,
Her şeyinle,
Benim her zaman istediğim kadın değil miydin?
Ben bunu daha önce dile getirmemiş miydim?!
Hem sen, yalnızca sevgilim de değilsin ki!
Sen,
Hem sevgilimsin benim,
Hem en gerçek dostum,
En büyük sevgim,
Her şeyi ama her şeyi birlikte yaşamak paylaşmak isteyeceğim tek kişi…

Bilinç tarlam!
Ben nereden öğrendim bu tamlamayı?
Benim oluşturmadığım kesin de, nereden duydum da senin için kullandım ilk?
bir sır vereyim sana:
Aslında, dün geceye kadar,
Bu iki sözcüğün altında yatan derin anlamın farkında değildim,
Yüzeysel bir şekilde anlamışım hatta…
Bunu fark etmemiş olmam olacak iş değil!
Sen,
Benim kendime ve çevreme yönelik bilincimi,
Sana olan hislerimin bütün parçalarını,
Bizden bağımsız olmayan,
Bizim yaratmış olduğumuz ilişkimizi
Ektiğim ve yetiştirdiğim tarlamsın!
Yaşamımda gördüğüm en verimli tarla hem de!
Her geçen gün daha çok büyüyorum, bilinçleniyorum…
Öyle bir tarla ki bu,
Çevresel etkenler onu etkilemiyor…
Yalnızca zamanın etkisi altında…
Yani geçen her dakika,
Daha da olgunlaşıyor, hem de başka hiçbir şeye benzemeden…
Her geçen saniye,
Hem kendimi
Hem de seni daha iyi anladığımı hissediyorum boydan boya…(*)

Bu yazı Genel içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s